The image/ simulation of a dinner. Nobody is sitting at this table due to lack of time, because the families are now autonomous and their members pursue their individuality. What can be more individual than the food we don’t share; the relationships we won’t form? An empty, laid table on which, as time goes by, all the stationary elements acquire movement from their functionality. This way, the table follows the movements of the elements which are dormant and spin in circles. The potential of the sounds leads us to the experience of a sequence of elements that accompany food through different senses. Aleatory and sometimes unfortunate events may not disappear from a table which was once alive.

Η προσομοίωση ενός δείπνου. Κανένας δεν βρίσκεται στο τραπέζι, λόγω έλλειψης χρόνου, λόγω του ότι οι οικογένειες έχουν αυτονομηθεί και τα μέλη της αποζητούν την ατομικότητα τους. Τι πιο ατομικό από το φαί που δεν θα μοιραστούμε. Τις σχέσεις που δεν θα χτίσουμε. Ένα άδειο στρωμένο τραπέζι όπου με τον καιρό τα αμετακίνητα στοιχεία αποκτούν την κίνηση της χρηστικότητας τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το τραπέζι αποκτά την κίνηση των στοιχείων που μένουν σε αδράνεια και κάνουν στροφές. Η δυναμική των ήχων μας οδηγεί στο βίωμα μίας αλληλουχίας στοιχείων που συνοδεύουν την τροφή μέσω διαφορετικών αισθήσεων. Τυχαία και άλλοτε ατυχή συμβάντα, που όμως δεν θα λείψουν από ένα τραπέζι που κάποτε ζούσε.